Sjoerd van Bommel

Drums en zang

“Het moet kraken in de voegen!”

“De eerste keer dat Bots mij echt op ging vallen was niet zozeer via de elpees die in de jaren 70 uitkwamen, die lieten toch ook vaak een expres krakkemikkig bandje horen die lak hadden aan mooispelerij, nee, de eerste keer live deed het uiteindelijk voor mij.
Het zal in midden/eind jaren 70 zijn geweest, wij gingen toen vaak met een club vrienden naar de Meule in Heesch, toen een jongerenbolwerk met een prachtige grote soosruimte, waar ook de bands die er toe deden werden uitgenodigd, zo ook Bots.
Gek genoeg was het op een zondagmiddag, wat toen niet zo gebruikelijk was, meestal moest er zaterdagavondlaat worden aangetreden, maar waarschijnlijk door hun overvolle agenda konden ze niet anders dan op dat tijdstip.
Het werd een openbaring, mede door de muziek maar vooral door het getoonde materiaal:een stel langharige linkse arrogante lolbroeken bezette het podium alsof het hele pand van hun was.
De frontman met zijn lange blonde manen en zijn altijd wat getuite lippen had het uitgevonden, dat kon je zien, naast hem een bijna 2e frontman, een gedrongen bassist met haren tot ver over de schouders en een volle manchusnor met sik die links en rechts om de leadzanger heen danste/bewoog, maak dit plaatje af met een drummer achter enorme olievaten die klonken als een klok en een saxofonist die eerder qua toon aan Dexter Gordon deed denken dan aan een popjongen en de verwondering is duidelijk.
Nou zijn er niet zoveel bands die die indruk bij me hebben achtergelaten in die tijd, deels door het onbereikbare muzikale , deels door het niet aanspreken van de look en dat kwam nauw in die tijd, maar na het zien van Jango Edwards en zijn virtuoze kolder en vooral Zappa-achtige band en Bots met het linkse onverzettelijke imago waren dat de 2 bands waar ik toen, als aankomend drummertje wel graag in zou willen spelen!

Na mijn conservatoriumtijd in Rotterdam kwam ik in de band van Maarten Peters en zijn "dream", met prima musici als Bert Meulendijk, Ivo Severijns en Victor kerkhof.
Bert speelde in die tijd, zo rond 1985 korte tijd in Bots als ze weer eens een korte tour in Duitsland maakten, iets waar niemand in Nederland iets van wist. Bots was een beetje uit het zicht verdwenen, sommigen wisten van het enorme succes in de beide Duitslanden, maar de faam in Nederland was een beetje verbleekt.
Bert vertelde dat ze al een tijdje een nieuwe drummer aan het inwerken waren, maar dat dat niet al te soepel liep, deels door de onverwachte wendingen en opzettelijke fouten die de Botsers in hun repertoire hadden, kortom een goed vormgevoel en vooral een luchtige kijk op de zaak waren een vereiste, iets wat de arme drummer van dat moment niet meer bij elkaar gevonden kreeg.
Kortom, ik werd gevraagd om eens mee te repeteren en een droom kwam uit, weliswaar een aantal jaren te laat, het eerste allergrootste succes in Duitsland was al een beetje op zijn retour, maar toch, het was fantastisch. Op zijn retour is misschien verkeerd gezegd, maar de begin 40ers waren er zelf al een beetje klaar mee om ellenlange tours te maken en veel weg te zijn bij hun families en hun zakelijke beslommeringen, dus de tourtjes werden korter, dat was meer het geval( .De omvang van het concertpubliek bleef onverminderd groot, zowel in oost- als in west Duitsland voor mensenmassa”s gestaan waar je in Nederland niet over hoefde te praten, niemand kon zich daar een voorstelling bij maken , samen met Brian Adams en Big Country bij de muur aan de oostkant als tegenhanger van Mickael Jackson aan de westkant, van die dingen, ja!! )

Na slechts een enkele repetitie zat ik ineens in het busje richting Germany, met, het is al vaker verteld, mijn koptelefoon op om de extra tellen en veranderende maatsoorten nog eens door te nemen, toen de tourmanager, Jan Jonkers, zei dat ik gewoon een pilske moest nemen en me niet te druk moest maken. We speelden die eerste avond toch maar in een klein zaaltje, daar kon ik de boel wel op een rijtje krijgen voor het grote gebeuren later in de tour.
Gerustgesteld nam ik daarna deel aan het Botsritueel van het verhaspelen van gezegden en het nuttigen van de nodige versnaperingen, had ik het maar nooit gedaan!
Het busje draait niet lang daarna een parkeerterrein in Dortmund op waar ik de Westfalenhalle ontwaar en ik vraag nog wat we daar nou moeten, yessiree, dat was dus het kleine zaaltje, zo'n 8000 uitzinnige Duitsers en ik met alle kleuren in de broek me door een hectische monitorafstelling heen knokkend, kortom, een Botsontgroening zoals zij dat alleen kunnen verzinnen, liever een relaxte drummer met hier en daar een foutje dan een ongezellige studeermachine die foutloos en dus voor hen futloos het repertoire afdraait, het moet kraken in de voegen!!

Als jonkie in deze club waren de Botsers fenomenen , Hans met zijn verzamelmanie, zijn eruditie over de gekste onderwerpen, zijn nukkig afzetten tegen alles wat eenieder ons als imago wilde aanpraten en vooral als leider op elk optreden, hoe groot het ook was. Ik heb mensenmassa’s gezien die de 200.000 benaderen, Hans maakte er altijd een Botssfeertje van. Beetje ouwehoeren, pilske erbij op het podium, niks geen stagekleding, gewoon lekker speule, ik vond het fantastisch.
Helaas vonden ze het eind jaren 80 genoeg geweest met het toeren in Duitsland , ze wilden weer eens lekker in Nederland en België aan de gang. Ik heb dat altijd jammer maar helaas gevonden omdat ik buiten Bots nog veel in Nederland speelde en daar de markt wel een beetje kende en daar zo niet een twee drie een plek voor Bots zag die ze verdienden. En zo is het eigenlijk ook gegaan. Het bloedde wat dood, ieder ging zijns weegs en ik belandde, geloof het of niet ,bij het fenomeen uit Detroit, Jango Edwards waarmee ik vanaf eind 89 tot 93 heel Europa mee gezien heb, kortom, het blijkt maar weer, als je je zinnen ergens op zet kan het zo maar gebeuren dat je jeugddromen ook werkelijk uitkomen. Het theatrale van zowel Bots als Jango heeft mij altijd aangesproken en toen ik in de nieuwe eeuw weer eens gebeld werd voor de opnamen van een nieuwe Bots cd heb ik geen moment geaarzeld en kroop ik zo weer in de bandsfeer die niets veranderd was. Gewoon nog steeds lekker kloten en we speelden toch weer in Dranouter en de vrienden van Amstel en er zat weer leven in.

Helaas is het plan om de theaters in te gaan, iets wat elke band in Nederland moet overwegen om te blijven spelen, niet meer uitgewerkt. Hans was ondanks zijn nog steeds karakteristieke stem niet meer bij machte om dat plan nog te volbrengen door de plotselinge ziekte. Hij is bijna gestorven in het harnas en voor mij blijft hij een van de beste frontmannen waar ik ooit achter heb mogen zitten
Dat de meeste vocalisten op de tribute cd zeggen dat ze schatplichtig waren aan Bots als eerste Nederlandstalige rockband met een boodschap is ook te horen. Eenieder heeft zichzelf overtroffen en dat de meeste teksten hun actualiteit hebben behouden zegt natuurlijk genoeg over de tekstschrijver Sanders, die altijd, ook door in zijn kroeg het oor te luister te leggen, precies wist hoe het er voor stond op ons aardklootje en in dit kleine kikkerland!!”